มาร์ติน ช่างทำรองเท้า 🥾

นิทานเรื่องนี้ค่อยๆ ปลูกฝังให้เด็กไว้วางใจในชีวิตได้ ไม่ว่าชีวิตจะพบเจอกับความยากหรืออุปสรรคใดๆ เขาจะรู้เสมอว่าเขาไม่ได้เผชิญกับมันเพียงลำพัง ยังมีเทวดาอารักษ์ที่อยู่เคียงข้างเขา แม้ว่าจะมองไม่เห็นก็ตาม ทำให้ใจเขารู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นข้างในได้

เป็นนิทานบำบัดได้ สำหรับเด็กที่พบเจอกับความยากลำบาก

นิทานมาร์ติน ช่างทำรองเท้า

กาลครั้งหนึ่ง มีช่างทำรองเท้าคนหนึ่ง ชื่อ มาร์ติน เขาอาศัยอยู่ในรัสเซีย ประเทศที่หนาวเหน็บ เขายากจนมาก เขาอาศัยอยู่ในห้องใต้ดิน มีหน้าต่างบานเล็กๆ อยู่บริเวณผนังด้านบนเวลาเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาจะมองเห็นเพียงเท้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเขามองเห็นรองเท้าหลากหลายซึ่งล้วนเป็นฝีมือของเขา ทั้งรองเท้าทหาร รองเท้าคุณพ่อ รองเท้าคุณแม่ เพียงแค่เห็นรองเท้า เขาก็รู้ว่าคนคนนั้นคือใครผู้คนชอบให้เขาทำรองเท้าให้ เพราะเขาทำงานอย่างประณีตและคิดราคาไม่แพง

แต่มาร์ตินนั้นมีชีวิตที่ยากทีเดียว ลูกของเขาหลายคนเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเล็กๆ จากนั้นภรรยาของเขาก็เสียชีวิตไป เหลือเพียงลูกชายคนเดียวอายุ 6 ขวบซึ่งเขารักมาก แต่แล้วเมื่อฤดูหนาวที่เย็นยะเยือกมาถึง เด็กน้อยคนนี้ก็จากเขาไป มาร์ตินช่างทำรองเท้าสูญเสียทุกอย่าง เขารู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

เขาเกิดคำถามว่า ฉันจะยังเชื่อในเทวดาอารักษ์ได้อย่างไร ฉันจะยังเชื่อในโลกแห่งจิตวิญญาณได้อย่างไร ในเมื่อชีวิตฉันยากเย็นแสนเข็ญถึงเพียงนี้

ค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ข้างนอกเริ่มมืดมิดและเงียบสงัด เขารำพึงขึ้นมาว่า “ท่านเทวดา หากท่านมีอยู่จริง โปรดส่งสัญญาณให้ผมรับรู้ที ผมจะได้เชื่อในท่านได้ ตอนนี้ผมไม่อาจเชื่อได้เลย”

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงตอบกลับมา “มาร์ติน เตรียมตัวไว้นะ พรุ่งนี้เราจะมาเยือน”

มาร์ตินรู้สึกตื่นเต้นมากที่เทวดาจะมาเยือน เขาเข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง จากนั้นเขาก็ตั้งเตาไฟ ต้มน้ำ เพื่อเตรียมต้อนรับเทวดาด้วยน้ำชาอุ่นๆ เมื่อตระเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็รอ แล้วก็รอ

มาร์ตินเฝ้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดว่า เมื่อไรนะที่เราจะได้เจอท่านแล้วเขาก็เห็นทหารแก่คนหนึ่ง ชื่อสเตฟาน กำลังกวาดหิมะอยู่ข้างนอก ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บเขาจึงคิดว่า เราเชิญเขาเข้ามาดีกว่า ในเมื่อเทวดาก็ยังไม่มาเขาจึงเคาะหน้าต่างแล้วพูดว่า “สเตฟาน เข้ามาเถอะ เข้ามาดื่มชาสักหน่อย”สเตฟานรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก เพราะข้างนอกนั้นหนาวเหลือเกิน เขาเข้ามา นั่งลง แล้วก็ดื่มชามาร์ตินยังคงเฝ้ามองออกไปนอกหน้าต่างสเตฟานจึงถามว่า “ทำไมคุณมองไปนอกหน้าต่างอยู่เรื่อยล่ะ กำลังรอใครอยู่หรือ”มาร์ตินบอกว่า “วันนี้เทวดาจะมาเยี่ยมผมน่ะ”สเตฟานพูดว่า “จริงหรือ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนล่ะ ผมยังไม่พร้อมจะเจอเทวดา” แล้วสเตฟานก็จากไป

มาร์ตินรอต่อไป เขาเย็บรองเท้าไปด้วยระหว่างที่นั่งรอ เย็บไปพลางตาก็มองหน้าต่างไปพลางจนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งเห็นผู้หญิงคนหนึ่งไม่มีเสื้อคลุมกันหนาว กำลังอุ้มทารกน้อยซึ่งหนาวมากเขาจึงเปิดประตูออกไปเรียกเธอ “คุณผู้หญิง คุณไม่มีเสื้อคลุมกันหนาวหรือ หิมะตกอยู่นะ”เธอตอบว่า “ฉันต้องขายเสื้อกันหนาวไป เพื่อจะได้มีเงินมาซื้ออาหารให้ลูกกิน”เขาบอกว่า “เข้ามาสิ ผมมีเสื้อผ้าของภรรยาและลูกๆ คุณมาเลือกไปได้เลย”

แล้วเขาก็พาคุณแม่และลูกน้อยเข้ามา นำเสื้อผ้ามาให้ จัดอาหารให้ทาน ช่วยดูแลเด็กน้อยในขณะที่เธอทานอาหาร เธอรู้สึกขอบคุณเขามากๆ เธอกล่าวกับเขาว่า “ขอบคุณมากเลยนะ เธอช่วยฉันไว้มากเลย” แล้วเธอก็อุ้มลูกเดินออกจากบ้านไป

มาร์ตินนั่งเย็บรองเท้าต่อไป ผ่านไปสักพัก เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหญิงชราคนหนึ่งวางตะกร้าแอปเปิ้ลลงที่พื้น มีเด็กชายตัวน้อยเข้าไปใกล้ แล้วก็ขโมยแอปเปิ้ล หญิงชราจับเด็กคนนั้นได้ทัน เธอตะโกนต่อว่าเสียงดังและตีเขา

มาร์ตินรีบวิ่งออกไป แล้วพูดว่า “คุณตีเด็กทำไม”หญิงชราตอบว่า “เด็กคนนี้ขโมยแอปเปิ้ลไป เขาจะต้องถูกลงโทษ จะได้หลาบจำ”มาร์ตินกล่าวว่า “นั่นเป็นวิธีที่คนทั่วไปทำกัน แต่ผู้มีเมตตาจะไม่ทำเช่นนั้น และที่เธอทำมันก็มากเกินไป เด็กคนนี้แค่หิวเท่านั้นเอง เดี๋ยวฉันจ่ายค่าแอปเปิ้ลให้”หญิงชราบอกว่า “เธอทำให้เด็กเสียนิสัย”แต่แล้วเด็กชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “คุณป้าครับ เดี๋ยวผมช่วยถือตะกร้านี้ให้นะครับ ผมก็จะไปทางนั้น” แล้วทั้งสองก็ออกเดินไป

มาร์ตินกลับเข้าบ้าน ตอนนี้ค่ำลงแล้ว เขาพูดกับตัวเองว่า “ฉันนี่ช่างโง่เขลาเสียจริง ที่คิดว่าเทวดาจะมาหาฉัน” เขาเก็บของที่เตรียมไว้ต้อนรับ เก็บอุปกรณ์ทำรองเท้าเข้าที่ จัดโต๊ะเรียบร้อย นั่งคิดและรำพึงว่า “ท่านเทวดา ท่านอยู่ตรงนั้นจริงๆ หรือ หรือเสียงที่เราได้ยินนั้นมันไม่จริงนะ”แล้วเขาก็ได้ยินเสียงพูดว่า “มาร์ติน เธอไม่เห็นฉันหรอกหรือฉันอยู่ตรงนั้น ตอนที่เธอชวนสเตฟานดื่มน้ำชาฉันอยู่ตรงนั้น ตอนที่เธอแบ่งปันเสื้อผ้าและอาหารให้ผู้หญิงคนนั้นฉันอยู่ตรงนั้น ตอนที่เธอช่วยเด็กชายคนนั้นขอให้เธอรู้ไว้นะ ที่ใดมีรัก ที่นั่นจักมีเทวดาอยู่ที่ตรงนั้น”