ให้ลูกเล็กดูมือถือได้เมื่อ…

เด็กเล็กต้องการประสบการณ์ผ่านประสาทสัมผัสจริง เช่น การวิ่ง เล่น ปีนป่าย สัมผัสสิ่งของต่างๆ

การดูจอเป็นเวลานาน ทำให้ขาดการเคลื่อนไหวที่จำเป็นต่อการพัฒนากล้ามเนื้อและการทรงตัว หากจ้องหน้าจอนานเกินไป จะพลาดโอกาสพัฒนาการที่ควรเกิดขึ้นในช่วงวัยนั้น

เมื่อให้แล้ว เอาคืนได้ไหม

การดูมือถือไม่ใช่ของต้องห้าม แต่เป็นของที่ต้องให้ด้วยความเข้าใจ และอยู่ด้วยไม่ห่าง ไม่ต่างจากการให้ลูกถือกระเป๋าสตางค์ของพ่อแม่ ให้มือถือได้เมื่อไหร่ ให้พิจารณาดูว่า ถ้าวันนี้เรายังไม่กล้าให้ลูกถือกระเป๋าสตางค์ซึ่งเป็นของที่ต้องเก็บให้มิดชิดฉันใด นั่นแปลว่า เขายังไม่ควรถือโทรศัพท์มือถือฉันนั้น

‘ให้ได้นะ แต่ที่สำคัญคือ เมื่อให้แล้ว เราจะเอาคืนได้อีกไหม’
เนื่องจากเด็กไม่มีความเท่าทันที่จะหยุดตัวเอง การดูหน้าจอเป็นกิจกรรมที่กระตุ้นระบบสมองให้เสพติด ทำให้เด็กอยากดูซ้ำ ๆ หากไม่มีการจำกัดอย่างเหมาะสม เด็กอาจติดหน้าจอและขาดความสนใจในกิจกรรมอื่นได้

ผลต่อพัฒนาการทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม

โดยเฉพาะการให้เด็กเล็กดูมือถือ ซึ่งส่งผลทั้งต่อพัฒนาการทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม เด็กเล็กต้องการประสบการณ์ผ่านประสาทสัมผัสจริง เช่น การวิ่ง เล่น ปีนป่าย สัมผัสสิ่งของต่างๆ การดูจอเป็นเวลานาน ทำให้ขาดการเคลื่อนไหวที่จำเป็นต่อการพัฒนากล้ามเนื้อและการทรงตัว หากจ้องหน้าจอนานเกินไป จะพลาดโอกาสพัฒนาการที่ควรเกิดขึ้นในช่วงวัยนั้น

ผลต่อจินตนาการ

การเปิดหน้าจอให้เด็กดู ไม่ใช่แค่ให้ภาพผ่านตา แต่ยังส่งผลต่อการสร้างภาพจำภายใน ภาพบนหน้าจอถูกสร้างขึ้นสำเร็จรูป เด็กเพียงรับข้อมูลโดยไม่ต้องจินตนาการเอง ต่างจากนิทาน หรือการเล่นสมมุติ ที่ช่วยให้เด็กฝึกคิด สร้างภาพภายใน และพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ โดยเฉพาะสื่อที่มีการเคลื่อนไหวเร็วและกระตุ้นสูง อาจไปปิดกั้นจินตนาการตามธรรมชาติของเด็กได้โดยไม่รู้ตัว พลังงานจากหน้าจอเป็นพลังงานที่ผ่านการบันทึกและตัดต่อมาแล้ว จึงขาดชีวิตและความต่อเนื่องตามธรรมชาติ

การรับภาพและเสียงจากหน้าจอที่เคลื่อนไหวรวดเร็ว ส่งผลให้ระบบประสาทของเด็กตื่นตัวเกินไป เด็กอาจแสดงอาการหงุดหงิดง่าย ไม่มีสมาธิ ไม่สามารถนั่งนิ่งได้นาน หรือควบคุมอารมณ์ได้น้อยลง ทั้งยังรบกวนการนอนหลับอีกด้วย

เด็กที่ใช้เวลาส่วนใหญ่หน้าจอ มักมีโอกาสโต้ตอบกับผู้คนรอบตัวน้อยลงทำให้พลาดช่วงเวลาสำคัญในการเรียนรู้การสื่อสาร การแสดงอารมณ์ และการเข้าใจผู้อื่น

รากฐานภายในที่มั่นคง และเติบโตไปอย่างสมดุล

การเห็นที่มีคุณภาพที่สุด คือการสร้างจินตนาการให้กับเด็ก ผ่านการดูภาพ ได้ยิน สัมผัส ดมกลิ่น ลิ้มรส สิ่งที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต เช่น การได้เห็นพ่อแม่ทำงานบ้าน การเล่นกับดินในสวน หรือการฟังเสียงธรรมชาติ สิ่งเหล่านี้มีชีวิต มีจังหวะ และมีคุณภาพที่ส่งเสริมพัฒนาการในทุกระดับ เด็กเรียนรู้ผ่านการเห็นและการเลียนแบบ ยิ่งเขาได้เห็นสิ่งที่มีชีวิตจริงมากเท่าไหร่ เขาก็จะมีรากฐานภายในที่มั่นคง และเติบโตไปอย่างสมดุล

ครูอุ้ยอ้าย – อภิสิรี จรัลชวนะเพท